Изјави на жртви 


А.Б. 56 годишна жена, клиентка во Центарот за правна помош од Скопје
:

Се случуваше уште во почетокот, само јас не бев свесна, бев млада, со деца мали, со обврски. Секогаш да биде по негово, секогаш да се направи тој како што ќе каже, зашто јас сум била глупа и не сум знаела ништо. Не дај боже да подигнев глас или да му речев не е точно, тој веднаш ќе ме удреше. 

Затоа што го разбудил некој на телефон, не знам кој беше, се развика по мене, по име. Јас влегов во ходникот, правев зимница со роднини. Тој ме фати во ходникот и ме удри така силно. Падна, беше пијан. Тоа беше страшно. Јас само викав: Немој, немој роднините гледаат! Немој, зошто ме удираш?!

Се ме болеше. И навредите негови и ударите. Со клоци некој да те мава по стомак или по гради и главата, да те фати за коса, и да ти ја удира од ѕид … болките се јасни. Колку пати не сум можела да се издишам. Малтретирањето траеше цела ноќ. Ни самата не сум свесна зошто го правеше тоа.

И кога ќе ме удреше, јас ќе свриштев, ќе речев: Зошто ме тепаш, па јас не сум стока. А тој ќе речеше: Што? Ова е тепање? Па, ти не си видела ќотек! Секогаш бев крива. Еднаш не рече јас сум крив. Во целиот наш живот од 36 години тој не рече јас сум крив, извини.

Постојано се испитував, дури и него го оправдував. Ајде млад е, па може му смета тоа што сум го направила.

Не знам што повеќе ме болеше – дали неговите навреди или ударите. Ми се собра сеж и едноставно, верувајте ми, се собрав едно сабајле кога тој отиде во град, ги зедов торбите и излегов од куќа.

Да не ја повторат мојата грешка и да не чекаат времето да донесе некоја промена, туку тие самите да променат нешто во животот, и тоа веднаш. Затоа што со првото преќутување, со првото не сега, утре или следниот пат ќе направам нешто, веќе губат драгоцено време.

 

Н.Г. 58 годишна жена, сместена во засолниште:

Многу ми бил животот пеколен. Кога ќе ме тепа со стап, кога со клоци, кога со боксови, ќе ме фатеше за коса, главата од ѕид ќе ми ја удираше, морав да клекнам на коленици за да го молам, за да попушти. Животот таков ми беше скоро 15-16 години.

Знаеше да фрла по станот, да крши. Цело време живеевме под стрес и под тензија. Во моментот знаеше да го смени расположението. Да заѕвони телефонот тој е веќе вознемирен.

На коленици ќе клечи, те молам тоа веќе нема да се потвори. Но, само еден месец, по еден месец истата песна. Ги трпев сите последици, да не направам срам, да не речат децата мајка ни оди од маж на маж. Не го направив тоа. Заради тоа останав со него. Животот ми беше пеколен.
Почна во 5 изутрината. Стана и го бркаше детето да си оди. Јас му реков: Ако си оди моето дете, си одам и јас. Си одам и јас од овде, па еве ти куќа и живеј. А тој го зел ножот без да го видам, кујнски голем нож, го зел и го скрил зад себе. Јас мислам како и друг пат дека само ќе ме удри. Но, кога го видов дека со ножот сака да ме погоди директно во срце, се настранив и место во срце ме погоди во стомак. Почнав да крвавам, ја затвори вратата и не ме пушташе за да искрвавам до смрт. Го фати и детето за рака, го вртеше ножот за да го убоде и детето. Обид за убиство кон двајца! Јас не знам како може таков убиец да шета на улица, само тоа не ми е јасно…

 

В.К. 49 годишна жена, клиентка во Центарот за правна помош од Скопје:

Зошто баш таа кошула што тој сакал да ја облече, таа не е испрана или не е испеглана или специјални некои чорапи што му одговараат во тој момент не се спремни.

Ќе почнеше демек да се извинува што не запоставува и мене и детето, демек ќе се промени, само малку да се стрпам, или ќе избувне, па сето тоа ќе се завршеше со… не беше тоа водење љубов, туку силување. По тоа се чувствував уште помизерно.

Не можев да внесувам храна доволно колку што ми треба. Почнав да повраќам во нервоза. Тахикардиите станаа секојдневни. Неколку пати морав да одам на дежурен лекар за проблеми со срцето. После една таква нервоза мораше да викне итна помош бидејќи се онесвестив. Цела ноќ ме држеше стиснато во себе, се извинуваше и рече дека никогаш повеќе нема да се повтори. Меѓутоа работите се повторија по неколку дена.

Ќе се наљутев, ќе му речев ќе те оставм, не можам веќе. Добро, ќе ме видеше дека сум на крај, дека викам, дека лексилиуми пијам со години, од утре ништо не ти зборам, ништо не ти правам. Тоа траеше два – три дена.

Во почетокот вината ја барав во себе, да не сум погрешила некаде. Разговарав со блиски пријатели, од страна како ме гледаат, да не грешам некаде, меѓутоа јас барем не најдов вина во себе. Се обидов да кажам на многу блиска моја пријателка, меѓутоа таа не ми веруваше. Мислеше дека така ми се причинува бидејќи тој беше типичен пример на класичен домаќин, на стар домаќин.

Секоја жена која е жртва на семејно насилство нека го пријави случајот, нека не седи, за да не дојде до степенот до кој јас дојдов. Тоа го препорачувам на секоја личност, а знам дека во Македонија ги има многу. Многу прикриваме, знам дека се плашат. Не треба да се плашат веќе. Јавно треба да се излезе и да се каже што се случува.